воскресенье, 28 октября 2012 г.

.................

არ დამიტოვეთ მტკაველი მიწა,
წარმტაცეთ ბინა, სამოსელი, ძვირფასი ნივთი.
ცრემლის წვეთები
ჩემს თვალებში
ისევ გწყურით,
გაოცებული,
მადლობას გიხდით.
რაკი 
ამ წუთში
შემიცნია
თავისუფლება
და
სილამაზე
მოფარფატე,
მოწყენილ ფიქრის.

სიცარიელე

მიცვალებული სახლივით ვიდექ,
სადაც არც ერთი საგანი იდო
და
ყრანტალებდნენ ქარებიდან
თავის ქალები.

........................


არ დამიტოვეთ მტკაველი მიწა,
წარმტაცეთ ბინა, სამოსელი, ძვირფასი ნივთი.
ცრემლის წვეთები
ჩემს თვალებში
ისევ გწყურით,
გაოცებული,
მადლობას გიხდით.
რაკი
ამ წუთში
შემიცნია
თავისუფლება
და
სილამაზე
მოფარფატე,
მოწყენილ ფიქრის.

ისე მიყვარხარ....

ისე მიყვარხარ, მენატრები,
ოცნებავ ჩემო,
ვით მოხუცებულ
დაკარგული ბავშვობის წლები.
ისე ახლოს ხარ,
ერთ ნაბიჯზე
მესმის ფეხის ხმა.
მიწყივ გელტვი და
ვიცი, მაინც
ვერ შეგეხები

Emptiness

I was standing like a dead house
empty of every thing,
and skulls were cawing like ravens
from the winds.

...........................

რკინის, ქვის კაცებს
ვარსკვლავები წელამდე სწვდებათ,
ნაბიჯს ვერ სძრავენ
ჩემ სახლამდე
გაფითრებულნი
და
უღონოდ აფჩენენ ნიღბებს,
თავებს ძირს ხრიან.
ჩემს სახლში
მარტო
მდუმარენი ვით პროცესია
ფეხაკრეფით შემოდიან
ბიჭუნები
მოხუცებული;
და
ჩვენს დუმილში,
მიცვალებულ სიტყვების ბინდში
ირეკლება ოცნებები
დამსხვრეული საათებიდან.

......?......


შენი ჩურჩული
მესმის
როცა
შიშველი ქარი,
ეალერსება სავსე მთვარეს
უწყინარი ბავშვივით მძინარს
მდინარის ფსკერზე.
როცა
ფრთოსნები
ავსებენ სივრცეს,
ვიცი,
შენი ოცნებებია
მიუსაფარი
უთვისტომო
და
სევდიანი
საგანთა ხიმლში
რომ მიგატოვეს
ცივი და უტყვი
დედამიწის წინაშე, შენ,
შენ
უთვალავ თვალების მზირალს
არ ვიცი,
საით დაგემლო, სად ვპოვო ბინა,
მყუდრო
სადაც ამოვისუნთქებ,
შვებით
ვიცხოვრებ,
მაგრამ
შენ შუქს
ვერ ვემალები
ამ საწუთროში.
ამიტომაც
ისე ველტვი
გზას
შინისაკენ,
ლამის
ქროლვაში
დაიკარგოს სხეული ჩემი.
მინდა,
ზვინებს შევეფარო
აზიდულებს
წარმოსახულ ფიქრზე
მაღლა,
ანდა
ლექსის კარი შევაღო
და
სამყარო ზედ მივაგორო
უზარმაზარ, მძიმე ლოდივით...
მიჰქრის სიტყვები,
მიაქანებს უსასრულო სინათლის ჭავლი
და
რჩება განცდა
გულის ფეთქვაზე ახლობელი,
უკანასკნელ ვარსკვლავზე შორი,
მიუწვდომელი,
ხელუხლებელი
ვით დუმილში
ასვეტილი
ხე სიცოცხლისა
საიდანაც
გამოჰყურებ
კოსმიურ ბრიალს
და
ისტორია ამსოფლიური
მიჰქრისთვალის მოხუჭვაზე
უფრი მალიად...
ფლობის წყურვილი
ჩაძირულებს
იმონესბ სივრცე,
ბრჭყვიალა ნივთი,
რიტუალი
საკულტო სახლში,
იკარგება ჭეშმარიტება,
აღარ მოჩანს მარადი წყალი,
ყველა საგანს წარმავლობის აჩრდილი აზის.
მაშინ
რაღაა წარუვალი
სიყვარული?
თუ
„მოსე და აარონი“?
ან
დუმილში
დიად დუმილში?...
ამ კითხვებზე
გახელილი გრჩება თვალები,
სამუდამოდ
გაოცებული,
უსიტყვო
და ტკივილით სავსე
თითქოს
სადღაც შორეთიდან
გამოგისროლეს
წუთისოფლის
მოწყენილ და უდაბურ გზაზე.